Berichten

Werk

Werk. Dat lijkt toch wel één van de belangrijkste dingen te zijn in het leven van een volwassene. Bijna iedereen heeft werk of wil graag werk. Werken lijkt ook heel belangrijk te zijn voor het hebben van eigenwaarde. Je identificeert je snel met je werk. Je zegt: 'Ik ben docent' of 'Ik ben schoonmaakster' of 'Ik ben kunstenaar'. Als je dan zegt dat je 'thuisblijfmoeder bent' heeft dat meteen veel minder status dan een baan buitenshuis. Thuis blijven om voor je gezin en het huishouden te zorgen wordt door de meeste mensen niet gezien als werk, omdat anderen die een baan hebben deze zorg er ook nog 'gewoon' bij moeten doen.

Ik ben thuisblijfmoeder en heb geen betaalde baan buitenshuis. Ik maak en verkoop wel sieraden, maar een echte baan kun je dat eigenlijk niet noemen. Het is meer een leuke hobby waar ik ook nog een klein beetje mee verdien. De laatste tijd denk ik wel heel veel na over werk. Ik heb namelijk toch een beetje het gevoel dat ik niet…

Diagnose

Mijn officiële diagnose luidde vorig jaar randpsychotische kenmerken en daarna een matige depressie. Een diagnose kan ervoor zorgen dat je weet hoe je om moet gaan met je klachten en dat je weet welke medicatie je kunt nemen om de klachten te verminderen. Ik heb daarom ook de juiste pillen gekregen.

Nou ken ik mezelf al langer dan vandaag en ik heb altijd veel ups en downs gehad. Ik kan ontzettend genieten van kleine dingen, maar ik heb ook vaak diepe dips. Het leven is voor mij eigenlijk nooit een eitje geweest.De vraag is waarom het leven voor mij vaak niet makkelijk is. Om daarachter te kunnen komen zou ik een diagnosetraject kunnen doorlopen. 

Eén van de mogelijkheden die voorbij zijn gekomen in de afgelopen jaren is dat ik een vorm van autisme zou hebben. In gesprekken met mijn vorige psycholoog kwam naar voren dat het zeer waarschijnlijk is dat ik autisme heb. Dat werd gebaseerd op verschillende aspecten. Zo ben ik extreem gevoelig voor prikkels, vooral harde geluiden en drukke me…

Controle

Iets meer dan een jaar geleden ging het even helemaal mis met mij. Ik sliep een aantal nachten niet en was ineens heel erg angstig. Na een bezoekje aan de huisarts en van de crisisdienst begon ik met olanzapine, wat ik nu al meer dan een jaar gebruik. Nog steeds vraag ik mij af wat er in hemelsnaam gebeurde dat het zo mis ging. In gedachten ga ik terug naar toen en probeer de signalen terug te vinden die er van tevoren geweest moeten zijn. Ik zie dan wel dat ik veel stress had, maar ik vind het wel een angstig idee dat het dan blijkbaar zo fout kan gaan.

Ik zou zo graag wat meer controle willen hebben op mijn geestelijke welzijn. Tegenwoordig lees je ook wel erg vaak dat het makkelijk moet zijn om je goed te voelen. Je probeert dan 'gewoon' positiever te denken of kalmerende gedachten. Ik heb ook cognitieve gedragstherapie gevolgd en daar leer je ook dat je je eigen gedachtes kunt omzetten in positievere gedachtes. 

Zo lijkt het alleen niet te werken voor mij. Ik word 's och…

Nieuwe kansen

Het nieuwe jaar is alweer een tijdje onderweg. Toen de rustige kerstvakantie weer afgelopen was en mijn zoon weer naar school ging moest ik wel even weer wennen. Ik had niet zo'n goede week. Dat kwam ook omdat ik de laatste vrijdag van de vakantie, zoals ik mij voorgenomen had, vrijwilligerswerk had geprobeerd in een kringloopwinkel voor het goede doel. Dit bleek helemaal niks voor mij te zijn. Ik voelde me er niet thuis en het werk lag me ook niet. Dat was even een flinke domper, waarna ik dus een slechte week had.

De week erna echter leek het wel of er een schakelaartje omgegaan was en had ik juist een hele goede week! Het lijkt wel hollen of stilstaan! Ik ben begonnen met een tai chi cursus, ik had een paar leuke afspraken met mensen en verder stromen de kansen voor mijn sieradenbedrijfje opeens binnen. Van de week was ik daar allemaal lekker mee bezig en bedacht ik me opeens dat het net leek alsof er in de tussentijd niets gebeurd is. Alsof ik mijn leven gewoon zo doorgeleefd h…

Een roerig jaar

2016 is bijna afgelopen en als ik terugkijk was dit me het jaar wel! Ik ben al vanaf februari bezig met mijn mentale toestand. Het begon ermee dat ik me angstig voelde en helemaal niet meer kon slapen. Daar kreeg ik toen antipsychotica voor die vrijwel meteen werkten. Wat een opluchting! Na een paar maanden werd ik helaas ook nog depressief zoals ik al eerder schreef hier. Daarvoor kreeg ik vanaf augustus antidepressiva. Dat kon er ook nog wel bij! Pas sinds eind oktober/begin november ging het eindelijk echt beter. Wat was ik blij dat ik me weer 'normaal' voelde.

Mijn begeleider vond het toen tijd voor de volgende stap: afbouwen met de antipsychotica. Ik begon met goede moed aan het afbouwschema, maar merkte al snel dat de depressieve klachten weer terugkwamen en later ook het angstig zijn. Volgens mijn begeleider waren dat allemaal onttrekkingsverschijnselen en zou het binnen 6 weken beter moeten zijn, maar het ging steeds weer slechter. Ik begon ook weer slecht te slapen en …

Pillen

Antidepressiva, de meningen zijn er enorm over verdeeld. Er zijn heel veel mensen die geen antidepressiva willen nemen, omdat ze het 'zelf willen doen' en geen chemische troep in hun lichaam willen hebben. Ik was ook één van die mensen, maar ben nu toch met medicijnen begonnen. En wat ben ik blij dat ik dat heb gedaan! Het gaat een stuk beter nu de medicijnen eindelijk aanslaan.

Ik heb eerst geprobeerd om met extra vitaminen, fietsen, zonlicht vangen etc. beter te worden, maar dat hielp allemaal niet. De gesprekken die ik met mijn psycholoog had hielpen ook niet. Het enige wat ze als advies kon geven was dat ik meer leuke dingen moest doen. Die deed ik verplicht, maar ik beleefde er nauwelijks plezier aan.

Een aantal weken geleden heb ik toch om antidepressiva gevraagd. Het duurde wel een tijd voordat de medicijnen echt aansloegen en het ging eerst een tijdje juist slechter, maar sinds 2 weken gaat het opeens een stuk beter. Ik voel me weer meer mezelf en nu kan ik wel plezier b…

Het zijn de kleine dingen

Ik ben thuisblijfmoeder, dus dat betekent dat ik veel thuis ben en als mijn zoon op school zit ben ik veel alleen thuis. Voordat ik weer in een dip stortte vond ik dat eerlijk gezegd heerlijk. Heel wat uurtjes vrij om sieraden te maken, te tekenen of andere creatieve dingen te doen en 's middags gezellig met Pim thee drinken.

Nu ik me niet zo goed voel zijn al die uren dat ik alleen ben best wel moeilijk te vullen. Ik heb over het algemeen weinig fut om dingen te doen en al helemaal geen creatieve uitspattingen. Ik baal daar wel heel erg van. Nu vul ik mijn dagen vooral met lezen en tv kijken. Niet erg creatief, maar vaak heb ik nergens anders zin in.

Als je zoveel tijd voor jezelf hebt, ga je ook veel nadenken. 'Iedereen werkt behalve ik.' 'Wat voel ik me nutteloos.' 'Wat is überhaupt het doel in mijn leven?' Inderdaad, het lijkt wel een existentiële crisis. Dat is een depressie. Voor mijn dikke dip had ik mijn webshop met sieraden en vermaakte ik me daar pr…