Berichten

Berichten uit 2016 weergeven

Een roerig jaar

2016 is bijna afgelopen en als ik terugkijk was dit me het jaar wel! Ik ben al vanaf februari bezig met mijn mentale toestand. Het begon ermee dat ik me angstig voelde en helemaal niet meer kon slapen. Daar kreeg ik toen antipsychotica voor die vrijwel meteen werkten. Wat een opluchting! Na een paar maanden werd ik helaas ook nog depressief zoals ik al eerder schreef hier. Daarvoor kreeg ik vanaf augustus antidepressiva. Dat kon er ook nog wel bij! Pas sinds eind oktober/begin november ging het eindelijk echt beter. Wat was ik blij dat ik me weer 'normaal' voelde.

Mijn begeleider vond het toen tijd voor de volgende stap: afbouwen met de antipsychotica. Ik begon met goede moed aan het afbouwschema, maar merkte al snel dat de depressieve klachten weer terugkwamen en later ook het angstig zijn. Volgens mijn begeleider waren dat allemaal onttrekkingsverschijnselen en zou het binnen 6 weken beter moeten zijn, maar het ging steeds weer slechter. Ik begon ook weer slecht te slapen en …

Pillen

Antidepressiva, de meningen zijn er enorm over verdeeld. Er zijn heel veel mensen die geen antidepressiva willen nemen, omdat ze het 'zelf willen doen' en geen chemische troep in hun lichaam willen hebben. Ik was ook één van die mensen, maar ben nu toch met medicijnen begonnen. En wat ben ik blij dat ik dat heb gedaan! Het gaat een stuk beter nu de medicijnen eindelijk aanslaan.

Ik heb eerst geprobeerd om met extra vitaminen, fietsen, zonlicht vangen etc. beter te worden, maar dat hielp allemaal niet. De gesprekken die ik met mijn psycholoog had hielpen ook niet. Het enige wat ze als advies kon geven was dat ik meer leuke dingen moest doen. Die deed ik verplicht, maar ik beleefde er nauwelijks plezier aan.

Een aantal weken geleden heb ik toch om antidepressiva gevraagd. Het duurde wel een tijd voordat de medicijnen echt aansloegen en het ging eerst een tijdje juist slechter, maar sinds 2 weken gaat het opeens een stuk beter. Ik voel me weer meer mezelf en nu kan ik wel plezier b…

Het zijn de kleine dingen

Ik ben thuisblijfmoeder, dus dat betekent dat ik veel thuis ben en als mijn zoon op school zit ben ik veel alleen thuis. Voordat ik weer in een dip stortte vond ik dat eerlijk gezegd heerlijk. Heel wat uurtjes vrij om sieraden te maken, te tekenen of andere creatieve dingen te doen en 's middags gezellig met Pim thee drinken.

Nu ik me niet zo goed voel zijn al die uren dat ik alleen ben best wel moeilijk te vullen. Ik heb over het algemeen weinig fut om dingen te doen en al helemaal geen creatieve uitspattingen. Ik baal daar wel heel erg van. Nu vul ik mijn dagen vooral met lezen en tv kijken. Niet erg creatief, maar vaak heb ik nergens anders zin in.

Als je zoveel tijd voor jezelf hebt, ga je ook veel nadenken. 'Iedereen werkt behalve ik.' 'Wat voel ik me nutteloos.' 'Wat is überhaupt het doel in mijn leven?' Inderdaad, het lijkt wel een existentiële crisis. Dat is een depressie. Voor mijn dikke dip had ik mijn webshop met sieraden en vermaakte ik me daar pr…

Over Mij

Afbeelding
Ik ben Geeske, 35 jaar en thuisblijfmoeder. Ik zorg fulltime voor onze zoon van 7 jaar. Op deze blog vertel ik over mijn ervaringen met mijn stemmingswisselingen en mijn leven als thuisblijfmoeder. Ik hoop hiermee anderen te bereiken die misschien met dezelfde uitdagingen te maken hebben, zodat we allemaal het gevoel hebben dat we niet alleen staan in deze uitdagingen. Laat me vooral weten wat je ervan vindt!

Naast de zorg voor mijn gezin heb ik een webwinkel met handgemaakte sieraden.

Daar zat ik dan weer...

Bam! Daar zat ik dan weer... opnieuw depressief. Ik heb tijdens mijn leven al meerdere depressieve periodes doorgemaakt, maar vanaf 5 jaar geleden ging het opeens beter en voelde ik me zelfs beter dan ooit. Ik had dus ook niet gedacht dat ik weer terug zou vallen, maar het gebeurde toch. En het leek wel alsof het gebeurde van het ene op het andere moment.

Begin dit jaar waren er verschillende gebeurtenissen die ik als stressvol ervoer en daardoor raakte ik helemaal uit balans. Het begon met een aantal bijna-psychotische symptomen. Ik was bang om te gaan slapen omdat ik dacht dat er dan iets vreselijks zou gebeuren met mij of mijn gezin en zo had ik nog wat andere irreële gedachten. Het spoedteam van GGZ is toen bij mij thuis geweest en ik heb toen medicijnen voorgeschreven gekregen.

Daarna heb ik een aantal weken bij de dagbehandeling doorgebracht, wat ik heel fijn vond. Het voelde alsof ik in een warm bad terecht kwam. Ik vond het vooral heel fijn om contact met lotgenoten te hebben en…